Sunday, 23 July 2017

I

Nūdī summersī sumus in tepidīs et amoenīs
sūcīs ex petrā. Corpus, amīca, tuum
compalpō digitīs et blandior artubus albīs:
trāns vērī portās subque liquōre sumus,
nōn spīrāre licet quia nōbīs corpora dēsunt,
mortua jam fluitant jūncta sub amne nigrō.

II (DĒ PUELLĪS ITALĪS ET ĪSLANDĪS)

Pulchrae vōs omnēs estis neque foeda vidētur
quae barbam rādat crassa puella quidem,
nōn multum rēfert quid sit speciēs et amāta
fōrmae cūra, patet, fōrma tumōre datur.

Quae virgō poterit quondam superāre lepōre
illās Īslandās? Nūlla puella valet.
Caeruleōs oculōs spectā flāvōsque capillōs,
corpore sunt rēctae, candida pellis eīs;
nōn cūrant fāmam populī nec verba sevēra:
dulcēs esse solent nē rapiāre cavē.

III

Perditus et sōlus sēnsī mea vīscera pandī,
in magnō spatiō nūllus amīcus erat,
sīc tōtus mundus fuit illō tempore paelex
quae sibi mē rapuit, quae tulit inde domum.

IV

Ructant et spūtant, similēs clāmōre videntur
montibus ignivomīs ex quibus exstat Hecla,
ut nātūra jubet, Thūlēnsēs saepe puellae  
praecipuā, dīcam, nōbilitāte tamen.

V

Nē fīam crassus comedō tantummodo frūctūs:
sīc stomachus repleō, sīc fugit ipsa famēs.

VI

Nē jaceās trīstis tibi centum bāsia mittam
trāns totidem terrās et loca tēcta gelō;
adveniam quondam Thūlēn iterumque volābō
ad tē ductrīcem quae mihi multa dedit.

VII

Fac Dēsīderiae videās oculōs ut amāscēs,
sunt guttae minimae terrificaeque chaī.

VIII

Quid scrībam dignī tibi nunc quae perficis annōs?
nōn sum quem dīcis, cāra, poēta bonus
sed cōnor timidē nōnnūllōs pangere versūs
ut capiās cordī tē satis esse mihi.
Prōrsus sunt asinī stolidī plērīque magistrī
quī gaudent tantum caedere quemque micet,
sed tū jam splendēs! tua lingua Latīna refulget,
nēmō dēlēbit scrīpta venusta tua!
Es valdē juvenis, vīvāx, et plēna vigōre
fac scrībās multum trīstitiamque fuge.

IX

Undīs percutitur vērī vēlāmen et umbrīs;
nōn exstās, vērum, nam tibi nūlla basis.

X

Haud intellēctū facilis rēs saepe vidētur
maeror quem dīcō crēscere post reditum
perdita pars cordis mēmet latet atque vagātur
In Thūlēs prātīs, sub gelidīs scopulīs.

XI

Tē futuam validē quamquam tibi candida fōrma
ā mē praebētur, stulta puella mea;
est mendum stolidum, nōlī tū crēdere fōrmis!
dēsine nempe loquī, blanda cubīle pete.

XII

Hōs fugiam pulchrōs, sum longē foedior illīs,
nōlō tam miserum corpus adesse mihi.


XIII

Mūnere perdulcī vīvāx in lītore fungor
morbīs nunc medeor vulneribusque tuīs
quī mergīs corpus tepidīs sub aquīs et amātās
hīc feriās dēgis, sed nihil est quod agam
quod nūllus morbus male vōs vexāre vidētur
sīc scrībam multum scrīptaque multa legam.

XIV

Āmīsī mentem nec vīvere laetus in orbe
nunc valeō, doleō, perdoleōque mihi.

XV

Post reditum vīdī ferventia lītora Tusca
et doluī multum mōris inānis onus:
nūlla puella sinit nūdum spīrāre sub umbrā
corpus quod scītur causa pudōris eī.
Īslandae corpus nūdant sine pondere mōris,
quī nōbīs tribuit dēdecus atque metum,
et placidae vestēs crepidāsque repōnunt
ut pellem mergant atque natent in aquīs.

XVI

Doctrīnae Marxī teneor, licet ūror, amōre,
nam studeō tribuī vim pariterque cibum
cui meret et nōlō quidvīs opus esse labōrem,
sint hominēs operae nec sine jūre bovēs!
Hōc dictō, firmē spernō, cape, quemque tyrannum
et laudātōrēs quī mala gesta canunt;
multī sunt fūrēs cupientēs
commoda dōna
quī comitēs fingunt sē populīque virōs.
Spēs mihi magna fuit cūrandī vulnera plēbis,
nunc rabiēs major lātrat et ātra rugit
cum sit dēlētus puerīlis somnus et ārdor
stultīs ā sociīs, stultior ipse fuī:
"partēs nōn possunt Carolī perdūcere mōrēs"
ignōret nēmō trīstia verba mea.

XVII

In Tuscīs agrīs ole
ās, mihi mōnstra timenda,
vīdī quae noctū sūmere corda volunt
nam pedibus possunt omnem percurrere collem
:
ad summum veniunt ut videātur homō
quī fit praeda dolēns. Oleae convertere possunt
rādīcēs solidās in nova crūra suās,
et frondēs unguēs fīunt ubi pervenit ēsca:
sub caelō nigrō mōnstra vagantur e
a.

XVIII

Cūr maerēs? tibi tempora fausta fuērunt,
circulus est vītae cursus, amīca, manē.

XIX

Singus vult monachī vītam cōnscīscere trīstem
quod
pūram spōnsam vīsere forte nequit
nam fugit et clāmat quae quondam fīnxit amōrem
dum agitat vēlōx ille misellus eam.
Crēdidit atque dedit tōtum cor cuique puellae
quae teneram sēsē praebuit atque lupīs
fōrmōsīs, stultīs ex hīs Rhododactyla quaedam
est odiī vertex: is maledīcit eī.

Nunc dīcit miserum sē Chrīstō velle dicāre
sed nūgās prōfert, quōmodo laetus erit?

XX

Nōn lea tū prōrsus mordāx mihi, cāra, vidēris
cui vigor est magnus quō vorat ossa quoque,
es viridis mantīs, gracilīs taciturnaque certē:
post coitum comedis vīscera, crūra, caput.

XXI

Pāgina mē terret quae vult sibi signa venusta,
tunc ātrāmentī nūda parumper eget.

XXII

Omnēs sunt pulchrae nam fēmina foeda vidētur
interdum, rārē: tempora maesta mihi.
Ēvertit cosmum quaedam mala sāga, puellīs
ōs tribuit lepidum, corpora rēcta, manūs
longās et mammās patulās at adēmit honōrem
tōtum nam falsum tegmen in ōre locat:
sunt tacitae nōbīs timidīs mālunt et amāscunt
hōs puerōs stultōs quī sine mente boant.
Rārius est foedōs quam pulchrōs nempe vidērī:
fātō bis miser est īnspeciōsus homō.

No comments:

Post a Comment