Sunday, 23 July 2017

I

Nūdī summersī sumus in tepidīs et amoenīs
sūcīs ex petrā. Corpus, amīca, tuum
compalpō digitīs et blandior artubus albīs:
trāns vērī portās subque liquōre sumus,
nōn spīrāre licet quia nōbīs corpora dēsunt,
mortua jam fluitant jūncta sub amne nigrō.

II (DĒ PUELLĪS ITALĪS ET ĪSLANDĪS)

Pulchrae vōs omnēs estis neque foeda vidētur
quae barbam rādat crassa puella quidem,
nōn multum rēfert quid sit speciēs et amāta
fōrmae cūra, patet, fōrma tumōre datur.

Quae virgō poterit quondam superāre lepōre
illās Īslandās? Nūlla puella valet.
Caeruleōs oculōs spectā flāvōsque capillōs,
corpore sunt rēctae, candida pellis eīs;
nōn cūrant fāmam populī nec verba sevēra:
dulcēs esse solent nē rapiāre cavē.

III

Perditus et sōlus sēnsī mea vīscera pandī,
in magnō spatiō nūllus amīcus erat,
sīc tōtus mundus fuit illō tempore paelex
quae sibi mē rapuit, quae tulit inde domum.

IV

Ructant et spūtant, similēs clāmōre videntur
montibus ignivomīs ex quibus exstat Hecla,
ut nātūra jubet, Thūlēnsēs saepe puellae  
praecipuā, dīcam, nōbilitāte tamen.

V

Nē fīam crassus comedō tantummodo frūctūs:
sīc stomachus repleō, sīc fugit ipsa famēs.

VI

Nē jaceās trīstis tibi centum bāsia mittam
trāns totidem terrās et loca tēcta gelō;
adveniam quondam Thūlēn iterumque volābō
ad tē ductrīcem quae mihi multa dedit.

VII

Fac Dēsīderiae videās oculōs ut amāscēs,
sunt guttae minimae terrificaeque chaī.

VIII

Quid scrībam dignī tibi nunc quae perficis annōs?
nōn sum quem dīcis, cāra, poēta bonus
sed cōnor timidē nōnnūllōs pangere versūs
ut capiās cordī tē satis esse mihi.
Prōrsus sunt asinī stolidī plērīque magistrī
quī gaudent tantum caedere quemque micet,
sed tū jam splendēs! tua lingua Latīna refulget,
nēmō dēlēbit scrīpta venusta tua!
Es valdē juvenis, vīvāx, et plēna vigōre
fac scrībās multum trīstitiamque fuge.

IX

Undīs percutitur vērī vēlāmen et umbrīs;
nōn exstās, vērum, nam tibi nūlla basis.

X

Haud intellēctū facilis rēs saepe vidētur
maeror quem dīcō crēscere post reditum
perdita pars cordis mēmet latet atque vagātur
In Thūlēs prātīs, sub gelidīs scopulīs.

XI

Tē futuam validē quamquam tibi candida fōrma
ā mē praebētur, stulta puella mea;
est mendum stolidum, nōlī tū crēdere fōrmis!
dēsine nempe loquī, blanda cubīle pete.

XII

Hōs fugiam pulchrōs, sum longē foedior illīs,
nōlō tam miserum corpus adesse mihi.


XIII

Mūnere perdulcī vīvāx in lītore fungor
morbīs nunc medeor vulneribusque tuīs
quī mergīs corpus tepidīs sub aquīs et amātās
hīc feriās dēgis, sed nihil est quod agam
quod nūllus morbus male vōs vexāre vidētur
sīc scrībam multum scrīptaque multa legam.

XIV

Āmīsī mentem nec vīvere laetus in orbe
nunc valeō, doleō, perdoleōque mihi.

XV

Post reditum vīdī ferventia lītora Tusca
et doluī multum mōris inānis onus:
nūlla puella sinit nūdum spīrāre sub umbrā
corpus quod scītur causa pudōris eī.
Īslandae corpus nūdant sine pondere mōris,
quī nōbīs tribuit dēdecus atque metum,
et placidae vestēs crepidāsque repōnunt
ut pellem mergant atque natent in aquīs.

XVI

Doctrīnae Marxī teneor, licet ūror, amōre,
nam studeō tribuī vim pariterque cibum
cui meret et nōlō quidvīs opus esse labōrem,
sint hominēs operae nec sine jūre bovēs!
Hōc dictō, firmē spernō, cape, quemque tyrannum
et laudātōrēs quī mala gesta canunt;
multī sunt fūrēs cupientēs
commoda dōna
quī comitēs fingunt sē populīque virōs.
Spēs mihi magna fuit cūrandī vulnera plēbis,
nunc rabiēs major lātrat et ātra rugit
cum sit dēlētus puerīlis somnus et ārdor
stultīs ā sociīs, stultior ipse fuī:
"partēs nōn possunt Carolī perdūcere mōrēs"
ignōret nēmō trīstia verba mea.

XVII

In Tuscīs agrīs ole
ās, mihi mōnstra timenda,
vīdī quae noctū sūmere corda volunt
nam pedibus possunt omnem percurrere collem
:
ad summum veniunt ut videātur homō
quī fit praeda dolēns. Oleae convertere possunt
rādīcēs solidās in nova crūra suās,
et frondēs unguēs fīunt ubi pervenit ēsca:
sub caelō nigrō mōnstra vagantur e
a.

XVIII

Cūr maerēs? tibi tempora fausta fuērunt,
circulus est vītae cursus, amīca, manē.

XIX

Singus vult monachī vītam cōnscīscere trīstem
quod
pūram spōnsam vīsere forte nequit
nam fugit et clāmat quae quondam fīnxit amōrem
dum agitat vēlōx ille misellus eam.
Crēdidit atque dedit tōtum cor cuique puellae
quae teneram sēsē praebuit atque lupīs
fōrmōsīs, stultīs ex hīs Rhododactyla quaedam
est odiī vertex: is maledīcit eī.

Nunc dīcit miserum sē Chrīstō velle dicāre
sed nūgās prōfert, quōmodo laetus erit?

XX

Nōn lea tū prōrsus mordāx mihi, cāra, vidēris
cui vigor est magnus quō vorat ossa quoque,
es viridis mantīs, gracilīs taciturnaque certē:
post coitum comedis vīscera, crūra, caput.

XXI

Pāgina mē terret quae vult sibi signa venusta,
tunc ātrāmentī nūda parumper eget.

XXII

Omnēs sunt pulchrae nam fēmina foeda vidētur
interdum, rārē: tempora maesta mihi.
Ēvertit cosmum quaedam mala sāga, puellīs
ōs tribuit lepidum, corpora rēcta, manūs
longās et mammās patulās at adēmit honōrem
tōtum nam falsum tegmen in ōre locat:
sunt tacitae nōbīs timidīs mālunt et amāscunt
hōs puerōs stultōs quī sine mente boant.
Rārius est foedōs quam pulchrōs nempe vidērī:
fātō bis miser est īnspeciōsus homō.

Saturday, 1 July 2017

I

Cum biberim validē caput et mea vīscera maerent, 
omnia jam vomeō: crāpula magna fuit.

II

Circum lectīcam saltās ubi perditus errō
mente per astra volāns et tua laeva manus
tangit mē tractim; tē, mūsa, feram sub amictum
orbis terrārum quod tegit umbra mea.

III

Thūlē, mox veniam, quaesō mē accipe tōtum,
nix muscusque tuus mē tegat atque terat.

IV

Lūna jacet dulcis dērōsa lepōre perāctō
nocturnae pompae sīdereae sub eā.

V

Flōs rubicundus eram, juvenis sub sōle virēbam
sed coepit calamum rōdere musca rapāx,
hoc caelum vīdit doluitque perīre superbum
mē gemmam dulcem, flēvit, hiemsque celer
in muscam miseram pugnāvit frīgore magnō:
crystallōs genuit ventus in orbe reflāns.
Omnia tēcta gravī nive sunt ningōre molestō
sīc maneō juvenis semper, inulta tamen
sub glaciē jaceō: flōrēbō lūce renātā
crēscere cum rīvus coeperit amne novō.

VI

Hūc saxum cecidit quod parvus nauta colēbat
ut serpēns viridis, callidus atque fugāx.

VII

Cūr siccīs oculīs ōrnās mea verba maligna?
fac laxē doleam, fac moriātur honor;
vestēs dum loquimur nōdātae forte plicantur
fit nūdum caelum praecipitatque solum.

VIII

Lūcibus et scrīptīs urbēs ubicumque replētae
albēscunt noctū sint quasi signa mala.

IX

Numquam mē certē tē, cāra, relinquere posse
nōvī cum teneās cor calidamque manum.

X

India, tē vellet postrēmum vīsere Nīcus
sed cancrum vexat: somniat ille modo.

XI

Verbum mē fūgit neque nunc nihi velle vidētur
reddere laetitiam quae scatet amne diō.

XII

Flāva puella valē, tibi det bona mūnera fātum,
sīs mē sub stēllīs tū revidēre potes.

XIII

Sunt glaciēs oculī dum stat vēsāna puella,
nīl dīcēns terret mē faciemque tegit;
sub strātīs cultrum cēlat coriumque ligāmen
"hic puer īnsomnis dormiat" illa canit.

XIV

Haec fugiat vēlōx mē pessima vīta dolentem
nē patiar poenam quam dedit ista mihi.

XV

Errāvī miserē certāmen, amīca Diāna,
neglēxit jūdex carmina parva mea,
sum longē pejor superā victrīce poēta
pulchrior et macrior, jūnior et Latius.

XVI

"Texia, tē vīdī sed numquam corpore vēnī;
sīc sabulum tetigī, mente vagātus eram”.

XVII

Praedita perpulchrīs ālīs adamantina virgō
dē caelō cecidit lēniter usque solum,
hūmānum corpus nitidē lūcēbat in arvō,
strīnxit mē flentem flēvit et illa simul.

XVIII

Silvās et montēs Italōs salvēre jubēbō
haec cum dēbēbō linquere cāra loca
quae semper vīdī quibus est mea vīta dicāta;
ut veniam fessus per mare trīste domum
quam nebulae condunt tenebrīs in vertice mundī
et tepidus rīvus conterit amne nigrō.

XIX

Cāra, diēs moritur neque sōl spatium dat amoenīs
stēllīs quae fugiunt ōs oculōsque meōs.

XX

Tū semper mēcum procul hinc, Īslanda, manētō
fac moriar tepidōs vīnctus amōre tuō.

XXI

Sī bene mē tractēs sit mundus plēnus amōris
quod modo sum sōlus, cāre, viātor egēns.

XXII

Dīc aliquid pulchrī, mihi dīc verbum quod amābō,
spōnsula tange manūs ōs faciemque meam.

XXIII

Quod praeoptāstī dōnō tibi, cāra magistra,
ante meum saltum per nebulās ad eōs
quī Thūlēn pedibus pulsant, ursōsque polārēs,
sed redeam tandem, docta magistra cave;
haec socolāta tamen sapiat ceu perleve nectar
ut vītae parvum sit tibi dulce bonum.

XXIV

Tē dīcunt foedam sed tū mihi pulchra vidēris
trāns vēlum spissum conditur alba cutis.

XXV

Patrem mendīcum male fīliolamque neglēxī:
nunc culpā morior, cor putrefit sub humō.

XXVI

Lūna volat mēcum per nūbēs: aequora tangit,
nox quae mē vēlat rumpitur atque fugit.

XXVII

Quid faciās quaerō tū, dormītūra puella,
vellem tē nitidē fingere nāre levis.

XXVIII

Terra valē genetrīx! salvēre volō, bona māter,
quae semper fīdēns mē comitāris ita.

XXIX

Quōmodo tē, Thūlē, poterō laudāre venustam
tam perfecta virēs ut nequeam nec agam.

XXX

Nōn scrīpsī carmen quidquam tibi, cāra puella,
quod plēnē vīxī cum moderārer iter.

XXXI

Sōl hīc tābificus lūcet glaciēsque liquēscit
dum flātō calefit frīgida paene manus,
corpus nōn agitās, tibi nūlla procella molesta,
ventō tū levior candidiorque nive.

XXXII

Quot lacrimās fundis, quot fundō, cāra, vicissim?
Hanc terram linquō quae fuit apta domus
et perdō cordis partem, dolet, ōscula rapta,
ōs rubrum, spīcās caeruleumque mare.

XXXIII

Bālaenae comedit carnēs Īslanda puella
dum prō mē vigilat mortuus ille senex,
lignea mēnsa manūs concussū saepe vacillat
sed portus splendet, saltat ubīque sonāns.

XXXIV

Mē Carolus semper rīdet quia frīgora tussī
faucēs afficiunt usque sub ossa meās
et quia sōl mediae noctis jubet īre per urbem,
impeditō somnō, pervigilāre, morī!
aestū fac Carolus mea tunc petat oppida Tusca
ut sūdāns sōlem ferre nequīre putet.

XXXV

Hoc nigrum lītus viret atque renāscitur herba,
muscum tū pedibus tundis, amīca, labāns
saxaque fusca, vidē, reddunt tua membra comamque
lūmine percussam candidiōra nive.





Saturday, 20 May 2017

I

Pangere Rōmānōs versūs ego cōnor amoenōs
sed foedōs scrībō: mūsa maligna silet.

II

Fac veniās mēcum neque nōs pugnāre valēbit
quisquis, vincēmus semper, amīca, simul.

III

Cunnus, amīca, magis placet ac dēlectat in annōs
tam mē quam tēmet, nōnne sumus similēs?

IV

Incola tū Thūlēs quae fīda sodālis in orbe
terrārum superes sōla, tibī sit honor;
pulchra puella diem nātālem dēge serēna
fac vīvās iuvenis semper amōre fruēns
huius sermōnis: tē dīligat atque vicissim
contrectet mālās, candida docta, tuās.

V

Stēlla cadit vēlōx dē caelō, cauda manēbit
paulisper, fugiet. Sed mihi, nympha mea,
iam voluī tēmet semper mēcum, mihi tantum,
stēllae sunt surdae verbaque flātus erunt.

VI

Haec pariēs lacerat cosmum sīc gurgite sūgor
praecipitor rapidus taetra per astra nigra
et vacuōs caelōs quī mē condunt sub amictū,
parvī sunt hominēs, praedor et inde secor
nam comedunt pavidum corpus portenta pusilla
hōrum mundōrum trīstia mōnstra mala.

VII

Signa Latīna latent nūllum verbum mihi dīcis,
est sōlum nōmen rīdiculumque tuum.

VIII

Vespera fusca rapit lūmen periēns et amīca
sōla silet dēmēns, prōdigiōsa tremit,
mūtātur faciēs mihi vix aliēna vidētur:
nōn viridēs oculōs praebet ut illa solet;
subrīdet stolidē, digitōs sūgit neque dīcit
verbum cui loquitur, stulta puella canit;
rubrī sunt oculī cutis alba nigella vidētur,
dentēs sunt rōsī, pallida lingua cadit.
Currere nōn poterō vermis magnus fit amīca,
fōrma fugit corpus, charta referre nequit,
nam vestēs turgent, lacerantur et ātra salīva
effluit in mēnsam: mē capit inde vorat.
Nōn morior tandem, fluitant in corpore mersa
membra, renāscor enim perfidus atque sagāx:
rēpēns sum mōnstrum tanquam mea māter amāta
quae cūnās puerī concutit atque movet;
incubus est genetrīx, genitor mihi trīstis et orbus,
pessimus est daemōn: sum pater ipse meī.

IX

Ut sōl lūce lutum tangit neque perdit honōrem
tū replēs oculōs casta puella manēns.

X

Nunc Dēsīderiae nūdum corpus revidēbō
sub pluviā spissā quod micat atque rubet.

XI

Quis melius valeās cōnscrībere verba Latīna
quam tū, Iōannēs, semper ubīque rogō,
sed dīcunt omnēs nūllum tē vincere posse;
tam rapidē, lepidē, perbene lingua movēs!
Vīvās ad multōs annōs sapiēns, bene vīve!
Quam minimē doleās, crēscat, amīce, favor.

XII

Dormiat alba cadat somnō concussa puella,
torpor eī tribuat somnia pulchra diū.

XIII

Vīsere tē nōlō quia pessima saepe fuistī
quamvīs nunc fingās, Cassia, esse bonam.

XIV

Scurrae sunt foedae: mihi causa repente pavōris,
sed palomēna magis, nīl magis, illa fugat.

XV

Subcosa mē genuit regiō pulcherrima Tusca,
caelum mē rapuit, frīgida terra teret
at vellem quondam studeōque per astra vagārī
perlevis ut flātus, limpidus atque fugāx.

XVI


Arctica terra placet mihi valdē, pulchra puella,
cūr placeat quaeris: frīgor amīca placet.

XVII

Quis tē pulchrior est et dulcior, albida Mārta?
Fac crēscās rapidē, docta vidēris enim.

XVIII

Cum sentit caudex aliquid quod nōn placet illī
mox intermittit verbula blanda, vidē!
contemnit Balbus mē strēnuus atque malignē
fingit mē puerum, sīc agit ille miser.

XIX

Dēnūdātrīcēs praebent mihi corpora pulchra,
nummōs sīc quaerunt, rēte lupānar eīs.

XX

Fac stringant trīstem mē bracchia mollia, quaesō,
nē fugiās tenebrās fortior adsit amor:
herbae noctēscunt nam sōl moritur sub acerbīs
montibus et nebulā cum regit ācris hiems.

XXI

Māter amāta tibī nunc vellem dīcere multa,
pauca tamen valeō verba dicāre bona;
nam superus sēnsus mē cōgit amāre silenter
et, genetrīx, nūllum scrībere carmen adhūc.


XXII

Lingua Latīna videt mentem capit atque benigna
cūrat sed stultus scorta maligna sequor.

XXIII

Poscere mē nōlī nātōs quia taedet habēre
mē parvōs stultōs, vīvere fessa cupis.

XXIV

Sōlī per segetem vastam sub nocte vagāmur
sunt captī frūctūs agricolaeque cubant,
vēscitur hoc caelum mē, nigrō gurgite mōtō,
fit faciēs subitō quae vorat ossa mea.

XXV

Īslandās tribades soleō spectāre glabellās
cum nūdae mōnstrent corpora pulchra palam,
in nōdīs mīrīs gerit altera saepe capillōs
quae loquitur multum dum cita fūmat eās
chartās īnfartās quās ēmit amīca venēnō,
altera, quae timidam praebet mentem, fit amōris
causā dēlinctrīx et sine mōre fricat.

XXVI

Noctū persēnsī manuum digitīque rubentis
tāctum tam tenerum quam cava plūma cadēns.

XXVII

Scrībere nunc statuī sed nōlō scrībere semper
nam nūgās pangō: taedet, amīce, valē.

XXVIII

Carpe meum leviter cor sed tibi carpe, puella,
hōs trānsī montēs carpeque quidquid egēs.

XXIX

Tot pānēs ederem dūcēs ut crassulus ursus
ēveniam rapidē nī sit amāta mihi.

XXX

Caeruleus cētus natat in maribus sub amārīs
undīs quae crēscunt, surripit atque necat
parvōs et pavidōs puerōs quōs vīta recussit:
saltū sē jaciunt praecipitantque levēs.
Jam taetrum lūdum potes hunc ubicumque vidēre,
nōn est hūmānum quod movet ista mala.





XXXI

Quid melius prōdest oleātō pāne, Michāēl,
nunc nostrō ventrī quī boat atque rugit?

XXXII

Dēfessus spectō trāns līmina noctis abyssum
quī dēnsus tōtam condit in urbe viam:
invidet et rigidus stat homō sub lūmine parvō
post vitrō salvat spissa fenestra mea.

XXXIII

"Dissolvar plānē nec particulae nec alacrīs
umbra supersit" ait mēns mea capta malō:
īnsectum foedum videor, Mārtīna venusta,
cum veniam lectum mūtus in ōre librōs.

Wednesday, 19 April 2017

I

Spōnsa volō tēcum vītam leviter, mea mūsā,
dēgere perpetuum, tū mihi sōla manē.

II

Respondit iactāns, sapiēnsque puella neglexit,
nōn cūrat mōrēs ille pusillus homō,
pol, Dēsīderiae mihi fuste necāre placēret
frātrem dum plōrāns vulnera multa gemit.

III

Spōnsula vult studiō subitōque domāre viverram
per librōs rapidam currere fingit eam.

IV

Tē, Mīranda fugāx, operam segetī dare vīvam
vīdī post mortem, multicolōra fuit:
dum tū tangis eam flōret sub sōle perennī,
laeta colis grānum quod tibi rīdet erae;
mors tua laetitiam nōn vincere velle vidētur, 
ossa sed intereā continet urna tua.

V

Murmurat et strepitat caespes quī mūnus onustum
sustinet in rāmīs nec datur ūlla quiēs,
"nōnne placent apium tibi tunc alvāria magna,
mellis sunt dulcis plēna, puella mea".

VI

Mentula magna placet tibi valdē, dulcis amīca;
tentīgō tetigit mē cerebrumque tuum,
sūgere vīs mēmet, pariter cupiō bene sūgī:
fac quod vīs quaesō, pūra manēre nequīs.

VII

Lūx sōlis caecat mea sīdera lūmine plēna
fortior est victor, stēlla tenella perit.

VIII

Tū mihi semper ades quamquam iūrgāvimus armīs,
an sit amor dubitō morbidus ille furor.

IX


Omnēs indoctī poterunt blaterāre Latīnē

cum doceat puerōs Pīpius ille dicāx,
lingua perībit eō, quae mortua saepe putātur,
quod nova nāscētur sed vitiōsa, patet.

X

Pīpius est foedus nisi vīdistī tibi pōnō:
est calvus, parvus, crassulus atque loquax.
porcīnum sonitum vōx eius parvula gignit
at iactāns loquitur, sē putat esse patrem
vix linguae nostrae. Patulum semper quid agātur,
est humilis numquam nampe silēre nequit.

XI

Fulgida lūx caelī iubet omnia trīstia ferre
sed sōl mē caecat nec iuvat ille manū.

XII

Nēmō mē sēcum voluit condūcere nocte
hīc sōlus peream dēnique laetus erō.

XII

Prīmum iam annum scrībō tibi carmina blanda
longē tū māvīs attamen ista mala,
morbida pars certē tibi saepe placēre vidētur:
obscūram faciem tangis, amāta, meam.

XIII


Per vacuum stēllae fluitant ubi lūmina rāra
ātrum vēlāmen findere posse putant,
nox mē terret enim quia suspēnsī sumus omnēs,
in nihilō vastō vōx oculīque cadunt.

XIV

Mē percontāris genetrīx dē lītore suāvī
quō veniam fessus cis glaciāle mare,
nē caveās dīcō nitidās mihi semper et aptās
praebērī callēs mēque redīre domum.

XV

Perlege tū librōs quōs Plīnius arte sublīmis
scrīpsit dē mundō, nunc lege cāra mea!

XVI

Caelum nocturnum mūtātur, amīca, repente
suprā nōs madidōs, sollicitātur amor.

Saturday, 1 April 2017




DĒ SIGNŌ MEŌ

"Quid sibi vult?" quaeris signum quod pāgina mōnstrat

haud est rēs dictū limpida prōrsus adhūc:
dē lōlīginibus magnīs nārrāre solēbat
mī, quī parvus eram, perbene cārus avus;
fulgida semper erit stēllae rubrae bona fōrma
quae faciet  populōs nōbilitāte parēs;
candidus est ursus signum, licet, Arctidis albae
quae iam cor cēpit surripuitque sibi;
extrāmundānus discus notat esse, cavētō,
stultum, quī scrībit garrulus, atque novum;
sī quis mē nōvit subitō mē fingit in hortō
herbās cūrantem denticulōsque ferōs,
proptereā posuī similem vaccae prope centrum
dūmum carnivorum quī sine fīne comēst;
post omnēs fōrmās color est ūnus sine cultū,
vērāx et simplex, est color ille maris.

Friday, 31 March 2017

I

Quot nunc sunt nitidī resplendentēsque colōrēs?
Mūsica fit corpus, saltat amīca fugāx:
mē rapuit vortex, īris scrīpsit mihi carmen,
septicolōris amor brāchia tēxit aquā.

II

"Ad multōs annōs" iam dīcimus atque beāmur,
cāre poēta sagāx, sit tibi mūsa bona.

III

Sōl erit in caelō cum lītora nigra vidēbō
mē numquam noctū dēseret umbra mea,
vincet hyperboreum frīgus Vīcinga puella,
quō libet atque placet mē comitētur ea.

IV

Mox Dēsīderiae faciēs pulchella revīvet,
mē faciet parvum, pulchra puella redit.

V

Is dormīre nequit propter sua plūrima menda 
esset enim melius perdere crūra male.

VI

Cui socolāta placet bene crustula nigra placēbit
pulmentō soiae lacteque farta bonō,
sunt oreī sapidī, nōn plangeret ūllus amōrem
sī, pol, cōnstāret mundus, inermis, eīs.

VII

Quōmodo tū loqueris? Virgō tibi lingua misella
dīcere vīs multum sed tua verba carent.

VIII

Ignis tē cēpit Mārcelle miserrime frāter,
effūmāvistī vītaque fūgit inops.
Tē nēmō flēbit nisi nōs quī ferre nequīmus
saevitiam stultam; mors tua cassa tamen
nam pergent hominēs īnsontēs ūrere noctū,
sunt patrēs nostrī. Cāre quiēsce bene.

IX

Quis superat fōrmīs vix ingeniōque Melōram?
"est senior" dīcunt: nīl capiunt et amant.

X

D
īlēxit tenerē tribadem Laurentius āmēns,
mentula nōn prōdest, displicet, illa fugit.


XI

Corvus amīca tuōs oculōs raptābit in antrō,
in tenebrīs lūcet pellis amāta tua.

XII

Parvam scriblītam comedō cui fulva farīna
ē grānō vēnit, farre gravīque molā.

XIII

Iūs comedam laetē quod tōtō pectore coxī,
quid gustū superat, cāra puella, fabās?

XIV

Rōstrum perparvum nigrum mihi cygnula praebet
drēnsat dēmissē lallat, amīca, levis.

XV

Ursae nōn pariunt, Plīnī, catulōs sine fōrmā
sed parvōs nātōs cōnsimilēsque pilīs.


XVI

Illa meī īnsānit, perpulchra sodālis, amōrem,
hoc retinēre nequit cum mihi verba dicat.

XVII

Dīxistī patulus carnēs omnēs tibi cārās
nam vītāre nequīs languida crūra suis,
hystrix est similis puerō parvō sine pelle
mortua dum coquitur, tūne vorāre valēs?

XVIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
nam verbīs cōnstās faeceque, corde carēs.

XIX

S
ī male calvēscam tunc cōnscīscam mihi mortem,
est longē melius perdere sē sub humō.

XX

Quis dīxit foedās tibi crassās esse puellās?
Multae sunt pulchrae, crassula nympha mea.

XXI

Mē fugit et fallit prōrsum quidnam sit amāre,
ignōrō plānē pondus, amīca, tuum.

XXII

Fēlēs, cūstōdēs animārum, mēmet adumbrant,
noctū mē spectant: proxima busta mea.

XXIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
quod cōnstās verbīs faeceque, corde vacās.

XXIV

Annī sunt Chrīstī tibi, callida cāra magistra,
tam fīēs sapiēns ut mea verba fugās.

XXV

Pellex, mē sōlum tibi carpe colōre rubentem
salvā mē quaesō dūc mea membra mala.

XXVI

Umbra profunda, vidē, caecat discrīmina magna
est spōnsus cordī, nōnne sodālis item?

XXVII

Nōn cupiō nūdam tē, candida nympha, vidēre
sed mālō sōlus perdere tempus egēns.

XXVIII

Est longum corpus muliebre vidētur et album
parvae sunt mammae, mascula saepe coma;
mās an fēmina tū? Tibi fallere mē placet arte
sīs quid sīs futuam tē sine mōre bene.

XXIX

Saepe, pusille puer, rīsum vīs, Calve, movēre
sed melius rīsum fūnera multa movent;
cui placeās quaerō, tibi, callide docte Latīne,
calvitiēs barbam tempore vīcit enim.

Sunday, 5 March 2017

LATĪNITĀS OMNIBUS!

Conteror invidiā nec dīcere mē pudet umquam:

omnēs neglegitis carmina multa mea,
nam vōbīs valdē placet auscultāre magistrōs
dē lānā caprae, pectore flante, loquī.
Sint paucī, quaesō, paucī maneantque Latīnī,
nē mundus fīat pessimus inter eōs
quī spatium vastum caeleste colunt super undās
ōceanī, cētī magna, profunda domus.
Damnentur Dānī puerīlēs quīque libellī,
sunt lābēs nōbīs: quisque Latīnus erit.